Tijdens een grote crash van de ME vijf jaar geleden, kreeg ik ineens allemaal klachten die voor mij tot dan toe onbekend waren. Ik moest ineens 6 x per nacht plassen en haalde regelmatig het toilet niet op tijd. Ik wist niet wat me overkwam!
Ook viel mijn haar met bossen tegelijk uit, kwam ik erg aan in korte tijd en mijn gemoed wisselde per minuut leek wel. Ik had ook jeuk en brandende voeten en onderbenen.
Slapen deed ik nauwelijks nog. Ik viel wel in slaap maar werd uren voor de dag begon weer wakker. Om overdag uitgeput weg te zakken
Van brain fog had ik al wel langer last, maar nu werd het zo erg dat ik niet meer in staat leek een normaal gesprek te voeren. Ik hoorde de woorden wel maar ze vormden geen begrijpelijke zinnen in mijn hoofd. Ik kon me ook niet lang genoeg concentreren om nog een gesprek te voeren.
Ik ging ook van de ene naar de andere migraine-aanval. Iets waar ik in geen jaren last van had gehad.
Ik werd depressief en paniekerig. Er gebeurde zóveel met mijn lijf en brein. De arts bood antidepressiva aan en omdat ik mezelf niet meer herkende, ben ik dat gaan slikken.
In deze periode van achteruitgang zat ik ook in de overgang. Dat wist ik wel. Mijn cyclus veranderde, werd minder, bleef soms al weg. Ik kreeg ook opvliegers.
Maar al die andere klachten lagen aan de ME. Dacht ik dan toch.
Nu weet ik dat niet meer zo zeker. Al die nieuwe klachten lijken verdomd veel op overgangsklachten. Wist ik toen niet, maar nu wel. Geen arts die tegen mij zei, “joh, je bent 52 en al die voor jou nieuwe ME-symptomen kunnen ook heel goed veroorzaakt worden door de overgang”.
Zou het hebben uitgemaakt als ik toen met bio-identieke hormonen was begonnen in plaats van met antidepressiva? Zou dat 5 jaar ellende hebben gescheeld? Het is achteraf een koe in de kont kijken natuurlijk. Maar toch denk ik dat het wel zou hebben uitgemaakt in het kunnen verwerken wat er met mij gebeurde.
Met ME is er weinig veerkracht. En als daar dan de overgang bovenop komt, dan kom je al snel in een spiraal van slechter slapen door opvliegers en blaasproblemen, daardoor meer uitgeput raken en meer last krijgen van brain fog en ook stemmingswisselingen. Ik ben niet de enige vrouw die dit overkwam, en zal zeker niet de laatste zijn.
Het is wel wonderlijk dat er (in mijn omgeving) nauwelijks over wordt gepraat. Is dat misschien een generatieding? Zijn vrouwen van mijn leeftijd (ik ben 57) gewend om ongemakken die gepaard gaan met zwangerschap, PMS en de overgang voor zich te houden? Ik denk het wel.
Toen ik als nieuwbakken moeder nog borstvoeding gaf maar wel weer werkte, was er geen kolfkamer beschikbaar op kantoor. Ik heb er hard voor moeten knokken om dat voor elkaar te krijgen.
Dat was al heel wat en verder hield ik de hormoonschommelingen van mijn zich ontzwangerende lijf braaf voor me. Mijn collega’s hadden al last genoeg van mijn afwezigheid door het kolven een paar keer per dag. Dat werd al beschouwd als je snor drukken. Laat staan dat er ruimte was voor andere behoeften die we als vrouwen met een postpartum lijf hadden. Dus dat bestond gewoon maar niet.
Mijn vriendinnen werkten ook allemaal en beten zich ook door PMS, zwangerschap en ontzwangering heen zonder daarover te praten. Met diezelfde mentaliteit gaan we de overgang door lijkt wel.
Maar ergens niet over praten betekent ook de boot missen qua kennis en helemaal niet goed voorbereid zijn op een periode als de overgang, die zonder dat ME al ingrijpend genoeg is.
Ninian Leah
Ben jij een vrouw met ME en schrijfinspiratie? Meld je aan als columnist! Mail naar vrouwmetme@gmail.com en vraag naar de mogelijkheden.
Vrouw met ME 