Hatsjoe!

Ha, ha, hatsjoeee!…. Shit!…. Neeee! Maar jawel, ik pies in mijn broek. Geen grote plas maar toch wel een paar natte vieze druppels. Ik haast me zo snel als ik kan – en dat is niet zo snel want ik lag op de bank en ben dus flink stijf- naar boven.

In de badkamer, zittend op de wc, en bekijk ik de schade. Onderbroek is nat. Bah! Joggingbroek is gelukkig nog droog. Fijn! 

Dit is niet de eerste keer, bedenk ik me. Dus hoogste tijd om er wat mee te doen!  Nou ja, eerst maar even een poetsbeurtje met zo’n handig intiem-doekje en dan de volgende trap op naar mijn slaapkamer op zolder.

Bekaf pak ik een schone onderbroek en ga even op bed liggen om bij te komen. Liggend bedenk ik me dat ik morgen de huisarts maar moet bellen. Of misschien kan ik beter gelijk de fysiotherapeut bellen, want daar zal de huisarts vast ook wel mee komen.

Ik heb er altijd zo’n hekel aan om te bellen. Sta je eerst 10 minuten in de wacht, met zo’n vreselijk, snerpend en krakend muziekje en als je dan eindelijk aan de beurt bent, dan moet er een afspraak gepland worden. Hoe weet ik nou of ik overmorgen om 10.00 uur fit genoeg ben om op pad te gaan? Precies daarom stel ik een huisartsbezoek (of welke soortgelijke afspraak dan ook), zo lang mogelijk uit.

De volgende ochtend besloot ik -na een plotseling heldere ingeving- de fysiotherapeut een mailtje te sturen en kreeg ik vrijwel gelijk een berichtje terug met een afspraak op de komende vrijdag om 11.00 uur.

Vrijdagochtend: “Tja, bekkenbodemspier is te slap. Komt vaak voor na zwangerschappen en ook in de overgang”, zegt de fysiotherapeut (ja, dat wist ik zelf natuurlijk ook al wel!). “Maar met 4x per dag deze én deze oefening, allebei 10x, en op een stevige ondergrond, dus niet op je bed of op je bank”, benadrukt ze, “dan is urineverlies snel over!” Ja, ook dat wist ik nog wel van de zwangerschapsgym, heel lang geleden.

Wat ik echter ook weet is dat ik echt niet 4x per dag ‘even’ op een yogamatje neerstrijk om 20x mijn bekken te kantelen en mijn billen van de grond te tillen. Dat is geen onwil,  ik heb echt geen idee hoe ik dat met mijn lijf voor elkaar moet krijgen.

Onderweg naar huis probeer ik te bedenken hoe ik toch regelmatig even een paar oefeningen kan doen. Mijn slaapkamer lijkt me de handigste plek. Daar kan het yogamatje opgerold in de hoek (en dus niet in de weg) liggen en kan ik er makkelijk bij.

De volgende ochtend begin ik met de oefeningen. Vanmiddag de 2e ronde, zeg ik tegen mezelf. De voorgeschreven 4x per dag heb ik voor mezelf al teruggebracht naar een meer acceptabele 2x per dag. En de 10x per oefening heb ik gemakshalve gereduceerd tot 5x. Alle beetjes helpen, toch?

Sindsdien word ik in mijn slaapkamer, eerst nog verwachtingsvol maar inmiddels verontwaardigd, aangestaard door een ongebruikt, lila yogamatje.

Ik zucht diep, hoe kan ik, met alle beperkingen van ME, tijd én energie vrijmaken voor een paar oefeningen? En dan natuurlijk zonder daarna een PEM te krijgen! Ik weet het niet….

Voorlopig leg ik wel een inlegkruisje in mijn onderbroek. En ooit, ooit -als ik me wat beter voel, als ik wat minder moe ben, als ik meer energie en minder pijn heb, als ik het wat minder ‘druk’ heb, als….- dan ga ik aan de slag met de oefeningen!

Jans Jansen

Afbeelding: ChatGPT