Na 17 jaar ziek zijn waarvan 5 jaar voor het merendeel bedlegerig, voel ik me inmiddels behoorlijk aangetast in mijn vrouwzijn door de ME.
Niet omdat ik geen make-up draag, dat deed ik sowieso al niet uitbundig. En niet omdat mijn benen niet glad zijn of mijn haar er ontploft uitziet. Maar omdat ik mezelf niet meer kan verzorgen, niet echt. Niet op de manier zoals ik zou willen.
Douchen is een opgave geworden en lukt nog maar eens in de drie weken. Mijn benen scheren die ik al jaren niet meer, te veel gedoe. Mijn haar borstelen lukt hooguit eens per tien dagen, vlak voordat het gewassen wordt.
Persoonlijke verzorging is geen routine meer, geen uiting van eigenwaarde of zelfzorg, maar een ingewikkeld logistiek probleem dat altijd met een prijs komt. En dát doet iets met hoe ik mezelf zie.
Vrouwzijn is natuurlijk meer dan uiterlijk, of het hebben van een baarmoeder, hormonen of een cyclus. Het is ook wie ik ben in relatie tot mijn omgeving. Partner van mijn vriend. Moeder van onze zoon. Dochter, tante, vriendin, zus. Rollen die ik niet meer kan invullen zoals ik zou willen. Niet op de manier die ooit bij mij paste.
ME heeft me in een te krappe kooi gezet, die steeds kleiner lijkt te worden. Mijn bewegingsvrijheid, mijn keuzes en mijn ritme worden aangetast.
Dat wat mij tot 𝘮𝘪𝘫 maakte verdwijnt, zo voelt het tenminste. Mijn autonomie. Mijn seksualiteit. Mijn vrijheid. Mijn zelfbeschikking. Het vervaagt.
Wat ik altijd hoopte mee te geven aan onze zoon was het beeld van een vrouw die sterk is, die goed voor zichzelf zorgt, die haar grenzen bewaakt en haar dromen volgt. Dat is een heel ander verhaal geworden. Eén waarin hij een moeder ziet die vaak ligt. Die moet plannen om met hem te kunnen praten. Die niet mee naar buiten kan. Die overleeft, in plaats van leeft.
Vrouwzijn was voor mij ook zachtheid, invoelen, aanvoelen. Maar dat dekt de lading niet. Mannen kunnen natuurlijk óók zacht zijn. Zachtheid is menselijk.
Misschien bedoel ik het anders. Mijn vrouwzijn was een bepaald contact met mezelf en mijn omgeving. En juist dát wordt steeds moeilijker.
Ik weet dat vrouwzijn niet zit in uiterlijk of wat ik doe. Niet in de rollen die ik vervul of mijn cyclus. Maar voor mij was het verbonden met een bron vanuit mezelf. Een soort drijfveer. En het doet pijn om die bron steeds verder te zien opdrogen.
Dat is wat ik bedoel als ik zeg dat ik me voel aangetast in mijn vrouwzijn. Deze vrouw verdwijnt. En ik weet niet waarnaartoe.
𝘏𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘢𝘳? 𝘞𝘢𝘵 𝘥𝘰𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘻𝘪𝘦𝘬-𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘻𝘪𝘫𝘯?
Martine
Vrouw met ME 