Mijn oudste dochter: Een leuke meid met een mooie baan, een fijne man, een knus huis en -last but not least!-, ze is de mama van mijn jongste kleindochter. Als moeder ben ik zo trots op haar!
Laatst was ze jarig en viel haar verjaardag op een doordeweekse dag waarop ze niet werkt. Van tevoren had ik bedacht hoe ik dan ’s morgens als verrassing ‘even’ (ze woont 45 autominuten bij mij vandaan) een kopje thee bij haar zou gaan doen, zoals ik nog maar een paar jaar gelegen regelmatig deed.
Ik zou dan onderweg bij de bakker gebak halen en zo samen met haar en de kleine spruit haar verjaardag vieren. Het leek me een geweldig plan…
Naarmate de verjaardag naderde, bleek mijn plannetje helaas steeds lastiger uitvoerbaar. Alleen al het heen en weer rijden met de auto zou een aanslag zijn op mijn gestel. Laat staan als ik ook nog gezellig een uurtje of twee zou gaan zitten kletsen en met de kleine zou spelen.
En de tijd om daarna de onvermijdelijke PEM uit te zitten, die had ik die week helemaal niet! De dagen erna zouden twee van mijn drie ‘werkdagen’ zijn; ik werk op advies van de bedrijfsarts drie keer per week één uur vanuit huis. Dit uurtje werken lukt vaak wel mits ‘alle sterren goed staan’ en ik eromheen echt voldoende rust houd en geen ‘gekke’ dingen (zoals douchen, boodschappen of dus ergens op visite gaan) doe.
Daarbij stond er op één van die dagen ook nog ’s middags een zorgafspraak met mijn zoon gepland. Ook rondom zo’n afspraak is extra rust inplannen echt nodig. Een PEM vanwege de verjaardag van mijn dochter zou ik daar dan niet bij kunnen hebben.
Zo kwam het dat ik voor het eerst in 25 jaar niet bij mijn kind was op haar verjaardag. Ik heb me daar de hele dag sip en verdrietig over gevoeld en er zelfs een traantje om gelaten. Natuurlijk hebben we wel even gevideobeld, maar dat is niet hetzelfde!
Dochterlief begrijpt gelukkig dat ik wel wil maar niet kan. Maar als moeder wil je zo graag altijd, en vooral op zulke dagen, heel even bij je kind kunnen zijn, haar even een dikke knuffel geven, zoals je al die jaren altijd met haar verjaardag en andere bijzondere dagen hebt gedaan.
Ik heb die dag de nodige ‘wat als…’-momenten gehad. Als ze nou maar niet zover weg woonde… als ik nou maar de ruimte zou hebben om de week anders in te delen en afspraken te skippen…. of nog beter, als ik nou maar niet ziek was!
De wetenschap dat er in de toekomst nog veel meer van zulke dagen zullen komen, dagen waarop je gewoon even bij je kind wilt zijn maar dat niet kan omdat je dat met je ME-lijf niet voor elkaar kunt krijgen, dat maakt me soms zo enorm verdrietig!
Gelukkig zien we elkaar vaak. Bijna wekelijks komen de kinderen langs om mee te eten. Dat is, zeker als we echt met z’n allen zijn en hoe ik op zulke dagen ook word ontzien, een drukke boel in huis. Een drukte waar ik dan -wetende dat het me eigenlijk te veel is- intens van geniet! De zaterdag en vaak ook de zondag erna kun je me opvegen, die breng ik in bed en op de bank door, maar dat heb ik er graag voor over!
Jans Jansen
Zie ook de post op facebook
Vrouw met ME 