Thuiszorg deel 1

In deze eerste aflevering van een reeks over thuiszorg beschrijft Molly haar allereerste ervaring met hulp bij het douchen. In 2019, pas net gediagnosticeerd met ME en midden in een turbulente periode van scheiding en UWV-traject, moest ze erkennen dat zelfstandig douchen niet meer ging. De ontmoeting met een begripvolle thuiszorgmedewerkster was voor haar zeer emotioneel.

In 2019 begon thuiszorg voor het eerst. Het was de eerste opdracht vanuit het UWV re-integratie-traject. “Ga je leven op orde krijgen.” Net gescheiden, net van zolder in mijn eigen appartement met de 2 kinderen. Middenin het gevecht met UWV. En net een paar maanden de diagnose ME. Kortom, mijn leven was als een kaartenhuis in elkaar gestort. Voor mijzelf zorgen ging niet meer. Alles ging naar de kinderen en het regelwerk.
En zo had ik eerst een gesprek met de huisarts en zij vond het helemaal logisch dat ik thuiszorg wilde om te helpen met douchen.

De week erna werd ik gebeld door de thuiszorg. Een intake gesprek volgde en er zou gekeken gaan worden om mij 2 keer in de week te komen helpen met douchen.

Op een donderdag kreeg ik opeens een telefoontje; “Ben je thuis? Dan ben ik over 15 minuten bij je om te douchen. We bespreken nog even de planning, want deze overval is niet standaard.”

Ja, ik ben thuis en direct gieren de zenuwen door mijn lijf. Wil ik dit echt? Kan ik dit? Ik ben 38, kan ik echt niet zelf douchen? Nee, want ik had al veel te lang niet gedoucht, om over het haren wassen maar te zwijgen.

Een lieve vrolijke dame kwam de woning binnen. Ze zag mijn twijfel, verdriet, zenuwen, schaamte en alles wat er meer door me heen raasde. “Eerst wil ik een kop thee. Zal ik het even zetten? Ga jij zitten en wen maar even aan mij.” Ik kon uitademen.

Teder keek ze me nog even aan. “Komt goed vrouw.”

Eerst een kop thee, rustig, alle tijd. We kletsten wat, praktische zaken werden besproken. En toen het onderwerp… douchen. Waar heb je hulp nodig, wat zijn de klachten. En op dat moment brak ik volledig. Voor het eerst in tijden bleven de tranen stromen. Tranen over het verlies van mijn leven, het weer opnieuw moeten beginnen en moeten erkennen dat ik het niet alleen meer kon. Er was alle begrip en ruimte voor mijn tranen, mijn verdriet, mijn schaamte, mijn verhaal.

Eenmaal weer rustig, zijn we opgestaan en naar de douche gegaan. Het uitkleden was wel vreemd. Sta je daar in je badkamer met een onbekende vrouw. En ik weet dat het hun werk is. Hoeveel vrouwen heb ik niet zo gezien? En nog wel intiemer tijdens mijn werk in de zorg? Je kijkt professioneel. Maar nu zelf aan de andere kant staan dat was moeilijk, confronterend.

Ze nam gelukkig het initiatief. Maar ze vroeg wel of ik zelf de voor- en achtertuin (intieme delen) wilde wassen. Ja, graag! Dat ging (en gaat) mij echt te ver. Haren wassen, rug wassen, armen en benen oké, maar dat, nee.

Afdrogen ook hetzelfde. Ik had zelf de controle over de intieme delen. Eenmaal aangekleed, afscheid genomen en ik ben mijn bed ingekropen. Helemaal kapot, letterlijk en figuurlijk van alle emoties.

De eerste keer was achter de rug. Nu zou het alleen maar makkelijker worden… toch??

Molly

Zie ook de post op facebook.