Vandaag verwelkomen we een nieuwe columnist. Annika heeft ME sinds een jaar of vier, is getrouwd en heeft 2 kinderen. Annika is NIET in de overgang. Dat herhalen we even, ze is niet in de overgang.
Sinds mijn eerste menstruatie, toen ik een jaar of 13 was, kon ik de klok erop gelijk zetten. Exact 27 dagen duurde een cyclus, altijd. Altijd met een paar dagen hoofdpijn en verder wat wisselende klachten.
Natuurlijk: de anticonceptiepil, twee zwangerschappen iets te snel na elkaar en twee kinderen maandenlang voeden met mijn eigen lichaam bracht een hoop onrust. Zelfs inclusief af en toe een opvlieger. Maar daarna pakte mijn lichaam keurig haar cyclus weer op.
Tot ik een jaar of 38 was. Ineens rommelde het. De cycli werden korter, onregelmatiger. Soms 29 dagen, soms maar 18, meestal 23 of 24 dagen. Ik kwam in die periode veel bij artsen, ik zat namelijk in de aanloop naar ME, maar ja, wisten wij veel…
Naar elke arts en specialist toe benoemde ik het: mijn cyclus wordt korter en onregelmatiger. Daar kwam niet echt reactie op. Een AiO zei: ‘nou ja, dit kan ook nog rustig 10 jaar zo doorgaan hoor.’ Dus daar reken ik dan maar op.
Want die overgang, jongens, ik kijk er niet naar uit! Mijn moeder had hevige klachten, met hartritmestoornissen en weet-ik-wat. Uiteindelijk leidde het, alles bij elkaar, zelfs tot een beroerte op haar 51e! Dus ik leef een beetje met het idee: als HET begint, dan gaat alles mis. Nou ja, dat voordeel heb ik: alles ís bij mij al mis. Ik probeer me er maar niet te druk over te maken. Dat kan ik er niet bij hebben.
Nu ben ik 42. Ik heb sinds ongeveer vier jaar ME. En ik ga achteruit, ondanks gespecialiseerde behandeling. Ik heb mijn leven aangepast. Mijn kinderen zijn al bijna volwassen, mijn man doet veel en heeft best een hoop energie. Mijn cyclus is nog steeds kort en onregelmatig. De hoofdpijn komt en gaat, door veel oorzaken en soms ook door hormonen.
Zeker, er veranderen dingen aan mijn lichaam. Hoewel overdag mijn voeten meestal koud zijn, heb ik opvallend warme voeten de laatste tijd, wanneer ik in bed lig en probeer te slapen. Het is ook opeens super belangrijk wat de temperatuur in de slaapkamer is, en of er net een laagje minder of meer over me heen ligt. In de nacht is mijn temperatuur de laatste tijd moeilijker te reguleren blijkbaar.
Soms heb ik het niet eens echt warm of koud, en slaap ik evengoed slecht. Maar dingen als extra vermoeidheid, of een pijntje meer of minder? In het geweld van de ME valt zoiets echt niet op.
Vrouwen om me heen, die ook mijn leeftijd hebben, komen langzaamaan in de perimenopauze. Ze krijgen brainfog, ook als ze geen ME hebben. Ze vergeten woorden of merken dat dingen meer tijd kosten. Dat soort dingen heb ik natuurlijk flink, maar ja, ik schuif dat moeiteloos op de ME. Want de overgang, daar ben ik niet aan toe.
Dus met een korte, wisselvallige cyclus, koude of warme voeten, matige nachten en een zwaard van Damocles boven mijn hoofd in de vorm van De Overgang, houd ik voorlopig fijn nog even mijn kop in het zand. Tot de eerste opvlieger zich aandient, ben ik mooi NIET in de overgang!
Annika
Vrouw met ME 