Kleurige afbeelding van vrouw met hoofd in wolk en boom op achtergrond. Dominante kleuren zijn groen, roze en diepblauw

Je hoofd voelt als een vergiet, je gedachten dwarrelen als losse puzzelstukjes door de kamer en je geheugen laat je genadeloos in de steek. In deze herkenbare en humorvolle column deelt Jans Jansen haar ervaringen met brain fog, dat frustrerende, mistige hoofd dat haar niet alleen parten speelt tijdens het schrijven, maar ook bij dagelijkse dingen als boodschappen doen of opvoeden. Wat als je halverwege een column beseft dat je die allang had ingeleverd? Of als je kinderen schaamteloos gebruik maken van je vergeetachtigheid? Jans vraagt zich af of het ooit weer helder wordt daarboven, zeker nu de overgang ook nog eens roet in het eten lijkt te gooien.

Zo irritant als je niet meer weet waar je mee bezig bent! Als je je kinderen voor de zoveelste keer (lichtelijk geïrriteerd) hoort zeggen: “Jaaa mam, dat heb ik je toch verteld?!!” en je géén idee hebt waar ze het over hebben.

Of dat je met het boodschappen doen zo met je scoot de winkel uitrijdt zonder af te rekenen, dat overkwam mij vorige week. Zo stom en gênant ook! En nu net ben ik lekker bezig met een column voor Vrouw met ME (ik schrijf iedere ingeving altijd gelijk op en heb daarom inmiddels een flink aantal opzetjes op de laptop staan) en je komt er na een half uur ijverig tikken, aanpassen, lezen, herschrijven en verder tikken achter dat je bezig bent met een column die je allang hebt ingeleverd bij de redactie…. Hoe dan?? Zo stom! Ja, zo stom is brain fog!

Nou schijnt het dat brain fog tijdens de overgang kan verergeren. En dan ga ik ervan uit dat de perimenopauze wordt bedoeld, de hele periode voorafgaand aan de zogenaamde menopauze. Betekent dat dan ook dat het na de overgang, wanneer je dus in de menopauze zit, weer verbetert? Voor zover ik weet is hier (nog) geen onderzoek naar gedaan maar ik hoop van harte dat mijn hoofd ooit weer helder en fris wordt en ik weer weet waarom ik ook alweer de keuken in loop, of kan onthouden wat iemand me verteld of gevraagd heeft.

Een vriendin van mij – zij heeft geen diagnose ME maar EDS met duidelijk overlappende symptomen met ME – vergeet ook van alles. Zij neemt om die reden alle (belangrijke) gesprekken altijd op met haar telefoon. Geen idee of dat zomaar mag, maar het werkt wel! Als het nodig is, luistert ze het gesprek af en maakt ze zo nodig aantekeningen.

Ik zie mogelijkheden! Zeker als ik weer eens het gevoel heb dat mijn kinderen iets te onschuldig kijken als ze weer roepen: “Ja mam, dat vroeg ik laatst en je vond het goed…”

Ik weet bijna zeker dat er weleens ‘misbruik’ wordt gemaakt van mijn mistige hoofd en ergens snap ik dat helemaal! Wat is er voor een kind nou mooier dan op een zo makkelijke manier en zonder discussie iets voor elkaar te krijgen?

Ikzelf zou als puber precies hetzelfde gedaan hebben, als ik daarvoor de kans had gekregen! Heel creatief dus van mijn bloedjes, maar voor mij vooral erg irritant! Inmiddels hebben de kinderen de opdracht om dingen eerst aan (stief)papa te vragen. Hopelijk onthoudt die het dan wel (en ja, dat is nog maar de vraag hè, want mannen…) en zo niet, dan moet ik misschien leren om wat vaker mijn schouders erover op te halen. Tenslotte zijn het geen zaken van leven en dood waar het om gaat. Echt belangrijke beslissingen nemen manlief en ik gelukkig nog altijd samen, dus daar zullen de kinderen niet zomaar wegkomen met “weet je dat dan niet meer, mam?”

Jans Jansen


Afbeelding: Vrouw met ME

Je reactie is welkom!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *