We stuitten op een al wat ouder maar nog heel relevant artikel op ME-gids, gebaseerd op een Spaans onderzoek. Het gaat in op verschillen tussen mannen en vrouwen met ME en of dit gevolgen zou moeten hebben voor de behandeling.
Waarom is dit belangrijk? ME uit zich niet bij iedereen hetzelfde, en vrouwen zijn vaak anders ziek dan mannen. Toch is daar in onderzoek, diagnose en behandeling nog te weinig aandacht voor. Het Spaanse onderzoek laat zien dat de verschillen niet klein zijn, maar structureel en opvallend. En dat roept vragen op: hebben vrouwen en mannen misschien verschillende vormen van ME? En moeten we dan ook anders kijken naar behandeling?
Een grote studie in Spanje
In een universitair ziekenhuis in Barcelona werden 1309 mensen met ME onderzocht. De onderzoekers wilden weten of er verschillen zijn tussen mannen en vrouwen met ME. Ze keken naar klachten, andere ziektes, leeftijd bij diagnose en kwaliteit van leven.
De groep bestond vooral uit vrouwen (meer dan 90%). Dat laat zien hoe vaak ME voorkomt bij vrouwen, maar maakt het ook lastiger om harde uitspraken over mannen te doen. Toch zijn de verschillen opvallend genoeg om serieus te nemen.
Meer klachten bij vrouwen
Vrouwen meldden vaker immuun- en spiersymptomen. Denk aan:
- koude, witte vingers of tenen (Raynaud): 28% van de vrouwen tegenover 19% van de mannen
- ochtendstijfheid, verspringende gewrichtspijn, spierkrampen en pijn bij bewegen
- allergieën voor medicijnen of metalen
- spierpijn over het hele lichaam: bijna 91% van de vrouwen tegenover 78% van de mannen.
Andere ziektes komen vaker voor bij vrouwen
Veel vrouwen met ME hebben ook andere aandoeningen. Vooral fibromyalgie (58% bij vrouwen tegenover 29% bij mannen) en schildklierproblemen (20% tegenover minder dan 5%) komen opvallend veel voor. Ook schouderklachten en lokale spierpijn worden vaker genoemd.
Noot van Vrouw met ME: schouderklachten worden bij vrouwen regelmatig gelinkt aan de overgang, waar hormonale schommelingen een rol spelen. Dat maakt het lastig om te bepalen wat precies bij ME hoort, en wat bijvoorbeeld door hormonale veranderingen komt.
Verschillen in diagnoseleeftijd en achtergrond
Vrouwen kregen de diagnose gemiddeld op latere leeftijd (47,9 jaar) dan mannen (43 jaar). Verder hadden meer mannen een hogere opleiding of een beroep met verantwoordelijkheid (32% tegenover 20%), en waren ze vaker ongehuwd (31% tegenover 16%).
Kwaliteit van leven lager bij vrouwen
Uit een standaardvragenlijst over kwaliteit van leven (SF-36) bleek dat vrouwen zich lichamelijk meer beperkt voelen dan mannen. Ze scoorden slechter op fysiek functioneren, algemene gezondheid en het uitvoeren van dagelijkse taken.
Wat betekent dit?
De onderzoekers vermoeden dat vrouwen en mannen misschien verschillende vormen van ME hebben, zogenaamde fenotypes. Daarmee bedoelen ze: de manier waarop de ziekte zich uit, bijvoorbeeld in klachtenpatroon, ernst of reactie op inspanning. Dat zou kunnen verklaren waarom de klachten en belastbaarheid zo uiteenlopen. Maar dat betekent ook dat de medische aanpak beter afgestemd zou moeten worden op het geslacht van de patiënt.
Tegelijk roept het vragen op
Waarom krijgen vrouwen de diagnose later, terwijl ze meer klachten rapporteren? Waarom komen andere ziektes zo vaak tegelijk voor bij vrouwen? En hoe kan het dat vrouwen slechter functioneren, maar minder vaak als ‘hoogopgeleid’ of ‘werkzaam’ worden aangeduid?
Tot slot
Hoewel dit onderzoek is gedaan met oudere criteria (Fukuda) en met weinig mannen, geeft het wel belangrijke aanwijzingen. ME is geen eenduidige ziekte. En vrouwen zijn niet gewoon ‘kleine mannen’. Dat vraagt om meer onderzoek. met meer mannen, betere criteria én aandacht voor sekseverschillen zoals hormonen.
Bron: ME-Gids
Bewerking: Vrouw met ME
𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘔𝘌, 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘔𝘌
Voel je vrij deze post te delen als het je raakt.
#vrouwmetME #MEcfs #pwME #fenotype #MEonderzoek #hormonaleME #seksespecifiek #vrouwengezondheid #chronischziek #onzichtbareziekte #MEbewustzijn #wetenschapME #MEverschijningsvormen
Vrouw met ME 