Ik lig op de bank en de zon schijnt naar binnen. Ik schrik ervan hoe vies de ramen zijn. Ook de dode vliegen in de vensterbank en de hondenharen op de vloer vallen ineens extra op. Ik denk aan het aanrecht dat nog vol staat met de ontbijtspullen van iedereen. En aan de wasmanden vol onopgevouwen was plus de stapel vuile was in de badkamer.
Oh ja, de badkamer…. In gedachten zie ik de kalkstrepen op de tegels, de vieze voegen en de tandpastaresten en wie weet wat nog meer (bah!) in de wasbak.
De gedachten aan wat er qua huishouden allemaal ligt te wachten, marcheren als een colonne mieren mijn brein binnen. Echt ontspannen en rusten zit er dus op dit moment niet in.
Ik probeer een mindfulnessoefening. Dat helpt een beetje. Maar na een half uurtje sleep ik mezelf naar de keuken om in ieder geval de vaatwasser in te ruimen en een doekje over het aanrecht te halen.
’s Avonds tijdens het eten bespreek ik mijn irritatie én oprechte zorgen over de staat van het huishouden met man en kinderen. Ik zie verbaasde en lichtelijk geïrriteerde blikken (“Gaat het hier nou alweer over?!”). Blijkbaar ben ik de enige die het stof en vuil ziet…
Na het eten pakt manlief zuchtend de stofzuiger, dochterlief heeft nog wel 20 minuten voordat ze weer weg moet (als 21-jarige is zij altijd druk, druk, druk) en gooit een was in de wasmachine en vouwt even snel wat was weg. De mopperende puberzoon ruimt mokkend de vaatwasser in. Ik plof op de bank en sluit even mijn ogen…
Iedere keer neem ik mezelf voor om me niet druk om te maken over het huishouden, want dat kost immers zoveel energie en levert helemaal niks op, en toch overkomt het me elke keer weer.
Ik bedenk me dat iedereen in huis echt wel zijn/haar best doet, ieder op zijn/haar eigen manier maar dat mijn ziek-zijn ook voor hen een flinke belasting is. Waar ik altijd voor iedereen de ballen hoog hield – ik deed het huishouden, maakte her en der afspraken, onderhield sociale contacten, deed de gezinsadministratie en nog duizend-en-een dingen tussendoor – komt nu een groot deel daarvan terecht op schouders die al belast zijn met werk, school, sport en zoveel andere dingen, waarvoor deze extra last nog steeds vooral nieuw en onwennig is.
En daarbij, als ik even lekker ongenuanceerd mag generaliseren, ben ik (zijn wij als moeder/vrouw) gewoon het allerbeste in multitasken en het huishouden op rolletjes te laten lopen! Tenminste, dat was ik voordat ME roet in het eten gooide. Helaas rest mij nu niks anders dan te doen wat nog lukt en wat niet meer lukt te laten voor wat het is en dit simpelweg te incasseren en accepteren. Laat ik daar nou net niet zo goed in zijn… (diepe zucht)
Ik loof een beloning uit voor wie ‘De Gouden Tip’ heeft… hij/zij krijgt mijn eeuwige dankbaarheid!
Jans Jansen
Afbeelding AI/Vrouw met ME
Vrouw met ME 