Hormonen ontregeld na COVID? Ook belangrijk voor ME-patiënten!
Nieuw onderzoek toont hormonale en structurele veranderingen bij vrouwen na COVID-19. Het levert ook relevante inzichten op voor vrouwen met ME en postvirale klachten.
COVID-19 en vrouwelijke hormonen: nieuwe studie laat blijvende verstoringen zien
Een nieuwe medische preprint uit Kazachstan werpt licht op een onderwerp dat tot nu toe nauwelijks onderzocht is: wat gebeurt er met het vrouwelijk voortplantingssysteem na COVID-19? En welke hormonale sporen laat een doorgemaakte infectie mogelijk na?
Hoewel het onderzoek niet specifiek over ME gaat, zijn de resultaten op meerdere fronten relevant voor vrouwen die leven met deze chronische postinfectieuze ziekte.
Onderzoek in het kort
In deze nog niet peer-reviewed studie werden 150 vrouwen tussen de 18 en 45 jaar onderzocht die eerder COVID-19 hadden doorgemaakt. Zij werden vergeleken met 150 vrouwen zonder infectiegeschiedenis. Alle deelnemers ondergingen echografisch onderzoek van het bekken en de borsten én een reeks hormonale en ontstekingsmetingen.
Belangrijkste bevindingen
🔹Structurele afwijkingen (zoals oophoritis, vleesbomen en cystes) kwamen veel vaker voor bij vrouwen na COVID-19.
🔹Hormonale verschuivingen werden gemeten: lagere anti-Mülleriaanse hormoonwaarden (AMH), hogere estradiolspiegels, en verstoorde TSH-waarden.
🔹Ontstekingsmarkers zoals ferritine en fibrinogeen waren verhoogd, wat duidt op aanhoudende laaggradige ontsteking.
De enige afwijking die statistisch significant was, is oophoritis (OR = 11,38). Andere afwijkingen lieten wel duidelijke trends zien, maar bereikten de drempel voor significantie niet.
Waarom is dit ook van belang voor vrouwen met ME?
Veel vrouwen met ME herkennen hormonale ontregeling uit eigen ervaring. Denk aan een verstoorde cyclus, onregelmatig bloedverlies, opvliegers of onbegrepen bekkenpijn. Toch worden deze klachten vaak niet serieus genomen of toegewezen aan “stress” of “vermoeidheid”.
Dit onderzoek suggereert dat een virale infectie,in dit geval SARS-CoV-2, directe en meetbare effecten kan hebben op zowel de structuur als de functie van het vrouwelijke voortplantingssysteem. Voor vrouwen die ME ontwikkelden na een infectie (zoals vaak voorkomt), onderstreept dit hoe belangrijk het is om hormonale gezondheid niet buiten beeld te laten.
Hoe realistisch is screening?
De onderzoekers adviseren regelmatige hormonale en gynaecologische follow-up voor vrouwen na COVID-19. Dat klinkt logisch maar is het ook haalbaar?
Voor vrouwen met ernstige ME is dat vaak niet het geval. Denk aan de fysieke belasting van bloedafname, inwendig onderzoek of überhaupt vervoer naar een ziekenhuis. Veel van ons leven grotendeels bedgebonden. Dit soort standaardadviezen missen dan ook een aansluiting bij onze dagelijkse realiteit.
Juist daarom is het belangrijk dat artsen zich bewust zijn van deze beperkingen. Vervolgonderzoek zou zich ook moeten richten op laagdrempelige, patiëntvriendelijke manieren om hormonale verstoringen op te sporen: thuismetingen, gestructureerde cyclusobservatie of gerichte vragenlijsten.
Conclusie
Hoewel voorlopig, biedt deze studie een waardevolle aanzet om het gesprek over vrouwelijke hormonen na virale infecties open te breken. De overlap met ervaringen van vrouwen met ME is duidelijk en verdient verdere verkenning én erkenning.
Bron:
Yerkenova, S. et al. (2025). Structural and Hormonal Changes in Reproductive-Age Women Post-COVID-19: A Cross-Sectional Ultrasound and Biochemical Study. Preprints.org. https://doi.org/10.20944/preprints202505.0854.v1
Bewerking: Vrouw met ME
Een korte post hierover vind je op onze facebookpagina
Vrouw met ME 