Geen thuisblijfmoeder

Wat als je niet kiest om thuis te blijven, maar noodgedwongen thuis belandt?
Niet vanwege een bewuste stap uit de arbeidsmarkt, maar door een ziekte die alles opslokt,  ook je ambities, je zelfstandigheid, je rol als moeder zoals je die had willen vervullen.

In deze indringende column schrijft Ninian Leah over wat het betekent om thuis te zijn zonder thuisblijfmoeder te zijn. Over verlies, verlangen, en een ander soort kracht.

Er zijn weinig zinnen die me zo kunnen raken als deze: “jij bent thuisblijfmoeder hè?”

Dat ben ik nooit geweest. Thuisblijfmoeders maken een keuze, om niet (meer) buitenshuis te werken, om zelf de zorg voor hun kinderen op zich te nemen. Ze kiezen bewust voor een leven in en rondom het gezin.

Ik niet.Ik werd ziek. En ik kwam thuis te zitten, zeer tegen mijn zin. Ik had geen keus.

Het thuisblijven ging me allerminst gemakkelijk af. Niet omdat ik per se mijn carrière miste maar vooral vanwege de contacten, de uitdagingen, de afwisseling, het idee mijn eigen geld te verdienen, het verkies van mijn zelfstandigheid.

Het thuisblijven viel me ook zwaar omdat mijn lijf me letterlijk in de steek liet. De energie om het huishouden te runnen had ik niet meer sinds ik ME kreeg. Passie voor schoonmaken en het huishouden regelen? Die was er al niet heel erg. Nu ontbraken ook de kracht, het overzicht en de adem.

Voor mijn kind heb ik altijd willen zorgen. En ik héb ook voor hem gezorgd. Met alles wat ik had. Maar ook daar moest ik veel uit handen geven. Steeds weer concessies doen. Steeds weer loslaten. Ik heb diepe steken laten vallen omdat het gewoon niet anders kon.

Wat me misschien nog het meest pijn deed is dat ik hem niet kon laten zien wat ik zélf had willen voorleven.

Ik had mijn zoon graag een ander voorbeeld gegeven. Van een vrouw die werkt. Die financieel voor zichzelf kan zorgen. Die iets opbouwt. Die zelfstandig is, onafhankelijk en zichtbaar, die midden in het leven staat.

Een moeder met plannen, met een agenda, een moeder die zegt: ik moet zo naar mijn werk  en die dan de deur uit gaat om iets te bereiken.

Ik had hem willen laten zien dat vrouwen álles kunnen. Dat je je dromen mag volgen. Dat je trots mag zijn op wat je zelf bereikt, los van je gezin.

Maar mijn pad liep anders. En het beeld dat ik hem had willen meegeven, bleef deels oningevuld.

Ja, ik ben gegroeid. Ik heb me ontwikkeld. Maar op hele andere vlakken dan ik had verwacht. Ik ben niet het rolmodel geworden dat ik zelf voor ogen had.

En toch.

Ik ben gelukkig niet opgehouden met denken, zoeken, schrijven, lezen, voelen en vasthouden wat nog wél kon.

Misschien is dát ook feminisme: blijven bestaan óók als niemand je prestaties ziet. Blijven spreken, ook als je wereld stilvalt. Niet doen alsof afhankelijkheid hetzelfde is als overgave.

Ik hoop dat ik hem iets heb kunnen leren over hoe je met tegenslag en ziekte kunt omgaan

Hoe je kunt blijven liefhebben, denken,  bestaan en zorgen als alles wat ooit vanzelfsprekend was, verdwijnt.

Ik ben niet het rolmodel dat ik wilde zijn maar ik ben er wel. Nog steeds. En dat telt ook.

Ninian Leah