Een chronische ziekte heb je nooit alleen. Zeker binnen een relatie schuurt en wringt het, soms dagelijks. In deze eerlijke column deelt Jans Jansen hoe ME niet alleen haar lichaam maar ook de balans tussen haar en haar partner heeft veranderd. Over botsende verwachtingen, praktische strijd en de hoop dat liefde het houdt, ook als alles verandert.
Ruzies komen in de beste families voor. Ergernissen en irritaties in een relatie zijn ook niet meer dan normaal. Lastig wordt het als je elkaar niet meer kunt vinden. Of als je door ziekte niet meer de dingen kunt doen die je vroeger deed om samen te zijn en te investeren in je relatie. Bijvoorbeeld een uitje met z’n tweetjes; een lange strandwandeling, uit eten gaan, of een weekendje weg. Of zomaar spontaan een stoei- of vrijpartij.
Irritaties en verwachtingen lopen op. De verwachting aan beide kanten is (te) hoog. Ik verwacht begrip, onvoorwaardelijke liefde maar ook steun en vooral veel praktische hulp in bijvoordeeld het huishouden. Manlief is de moeilijkste niet maar hij verwacht vooral rust en ontspanning als hij uit zijn werk komt. En dat botst.
Hoe langer ik ziek ben hoe groter ik de verwijdering tussen ons soms voel worden. Ik begrijp hem wel maar het huishouden moet toch worden gedaan en ook met andere dingen zoals de opvoeding van onze puberzoon heb ik zijn hulp meer dan nodig.
Ik denk (of hoop) dat hij mij ook wel begrijpt maar er aan de andere kant heel veel moeite mee heeft dat ik niet meer die sterke, onafhankelijk en zelfstandige vrouw ben die ik was. De vrouw die zorgde dat alles thuis op rolletjes liep, alles regelde en die daarnaast deels zijn agenda en extern geheugen was, terwijl hij lange dagen maakte op zijn werk.
Gisteren knetterde het weer eens en hebben we een flinke ruzie gehad. De emoties liepen hoog op. Heel uitputtend vind ik dat…. Later hebben we er gelukkig nog even rustig over gepraat. Hij vindt het leven nu niet meer zo leuk, zei hij. Geen idee wat dat precies betekent. Wordt het hem te veel? Is hij depressief? Speelt er nog wat anders? Ik krijg het er niet uit.
Manlief is sowieso geen prater. Zeker niet over zijn diepere gevoelens.
Vervolgens heb ik er de halve nacht over lopen piekeren en malen en ben ik nu super brak. Ik heb namelijk helemaal geen energie voor ruzies, emoties of diepgaande gesprekken. De PEM zal later vandaag wel volgen…
Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige vrouw met ME ben die hier tegenaan loopt. Hoe doen anderen dit? Het evenwicht is voor mij onder normale omstandigheden al zo kwetsbaar. Ik balanceer al steeds op ‘het randje’. Dagelijkse dingen, zoals een ruzie, discussie en/of emoties werpen mij zomaar omver. Toch zijn dit dingen die gewoon bij het (gezins-)leven horen en waar ik niet altijd invloed op heb.
Ziek zijn doe je binnen een relatie niet alleen. Het heeft automatisch rechtstreeks effect op de ander. Het is heel confronterend om te beseffen dat ik niet meer ben wie ik was en manlief daardoor niet meer kan zijn wie hij was. Onze rollen en taken binnen ons gezin zijn in relatief korte tijd overhoop gegooid en veranderd.
Ik geloof erin dat onze relatie wel tegen een stootje kan. In voor en tegenspoed, hebben we elkaar beloofd. Ik hoop dan ook van harte dat we elkaar weer zullen vinden!
Jans Jansen
Vrouw met ME 