De liefde voor mijn kinderen en kleinkinderen is grenzeloos. En hoewel ik heus wel regelmatig mijn grens aangeef en echt wel de broodnodige rust neem, ga ik even vaak nét te ver over mijn grenzen heen waar het mijn kroost betreft.
Dit geldt temeer waar het om mijn twee kleindochters gaat. Mijn oudste kleindochter is net drie geworden en woont met haar mama (mijn jongste dochter) bij ons thuis. Mijn jongste kleindochter is nu zestien maanden en woont helaas wat verder weg. Stapelgek ben ik op de kleine meisjes. Zij geven zelfs mijn slechtste dag een gouden randje!
Het liefste zou ik met ze op pad gaan: naar de dierentuin, een pretpark, het strand, et cetera. Ik baal regelmatig dat dat niet lukt en geniet dan nog meer van de momenten die wél lukken, of lijken te lukken…
Van de week hadden mijn oudste dochter en schoonzoon een bruiloft, niet ver bij ons vandaan, en wilden ze daarna samen in een hotelletje overnachten. Zo werd ons (mijn man, mijn jongste dochter en mij) voor het eerst gevraagd om een nachtje op te passen. “Ja tuurlijk, breng maar hier hoor!” zegt deze oma dan…
Om 20.00 uur kwam ze binnen. Mijn jongste dochter had haar opgehaald. Samen deden we haar met mijn andere kleindochter in bad. Ik droogde haar af, hees haar in een schone romper en las haar een verhaaltje voor. Nog een paar slokjes melk, en toen was het bedtijd. Helaas heeft deze kleine draak niet zoveel op met naar bed gaan… Ik ging dus met haar zitten en wiegde haar in slaap, net zolang totdat ik haar weg kon leggen in het campingbedje dat mijn man had neergezet. So far, so good!
Tot ’s nachts 1.30 uur… Huilen en gillen! Shit! Gauw nam ik haar weer bij me. Niet snel genoeg helaas, want manlief was ook wakker geworden en die moest er om 4.00 uur weer uit om naar zijn werk te gaan. Hij besloot beneden op de bank verder te slapen, en zo bleef ik met het spookje achter in het grote bed. De uren erna tot 7.30 uur waren een rollercoaster van kroelen, sussen, slapen, voeten en handen in mijn gezicht, en een klein lijfje naast, op, onder en tussen mij. Gebroken stond ik op. Het kleintje was een en al vrolijkheid en gezelligheid. Mijn omahart smolt ter plekke en de vermoeidheid verdween subiet naar de achtergrond.
Beneden was mijn jongste dochter bezig met mijn andere kleindochter. Na het ontbijt ging mijn dochter naar haar werk en bleef ik achter met twee zoet spelende kleintjes.
Het was eigenlijk de bedoeling dat mijn dochter haar dochter voor haar werk zou afzetten bij papa en andere oma. Maar omdat ik het zo heerlijk vond om allebei de kleintjes een paar uurtjes voor mijzelf te hebben, zou papa haar rond 10.30 uur bij mij ophalen. Mijn oudste dochter en schoonzoon verwachtte ik rond 11.00 uur. Dat red ik wel, had ik positief (en mezelf compleet overschattend) bedacht.
De uren tussen 8.00 en (het werd uiteindelijk) 11.30 uur hebben nog nooit zo lang geduurd! Natuurlijk bleven de meisjes niet zoet samen spelen… Zoonlief kwam om 9.00 uur naar beneden om te ‘helpen’. Superfijn en lief, maar helaas snapt deze puber niet dat het pesten van je driejarige nichtje bepaald geen hulp is…
Om 12.30 uur lag ik meer dood dan levend in mijn bed. Compleet uitgewoond door slaapgebrek, verstoord ritme, tienduizend prikkels en fysieke (over)belasting.
Ik heb nog dagenlang mogen ‘nagenieten’ van de PEM, maar toch denk ik dat ik een volgende keer weer “Ja hoor!” zal zeggen.
De uurtjes samen met het kleine draakje in het grote bed, de knuffels, de kusjes en de twee meisjes samen spelend in de zandbak maken zoveel goed!
Ja, ik weet dat ik eigenlijk ‘nee’ had moeten zeggen en mijn grenzen beter had moeten bewaken. Maar ik ben zo dankbaar voor deze schatten in mijn leven en oprecht blij dat ik (een groot) deel mag uitmaken van hun leventjes.
‘Nee’ zeggen tegen mijn kinderen en kleindochters vind ik zo enorm lastig! En niet omdat ik geen ‘nee’ kan of durf te zeggen, maar omdat ik geen ‘nee’ wíl zeggen.
Hoe doen andere mama’s en oma’s dat?
Jans Jansen
Vrouw met ME 