Zodra ik als pubermeisje okselhaar kreeg, begon ik het te scheren. Net als het haar op en tussen mijn benen. Daar dacht ik nauwelijks bij na. Alle meiden in mijn klas deden dat. Okselhaar was not done. Haar dat onder een bikinibroekje uitpiepte ook niet.
Jarenlang was dit een routine. Eens per week tijdens het douchen even langs alle gebieden met een scheermes. Ik dacht er verder niet over na.
Tot ik ernstige ME kreeg en douchen niet vaker lukte dan eens in de drie maanden. En áls het lukte was het scheren teveel.
Mijn arm boven mijn hoofd houden, om met de andere hand mijn okselhaar weg te halen? Gebogen op op een douchekrukje zitten om me tussen mijn benen te fatsoeneren? Kansloos. Veel te zwaar. PEM gegarandeerd. Ik probeerde het toch een paar keer, maar na het douchen heb ik altijd al een PEM, door me te scheren wordt die nog erger.
Ik vroeg mijn man om hulp, hij doucht me immers. Maar ook dat was te inspannend voor mij. Douchen moet met zo min mogelijk prikkels gebeuren en dit is er gewoon een te veel.
Dus ben ik tegenwoordig een vrouw met beharing. De haren op mijn benen zijn sinds de menopauze zo goed als verdwenen, maar de rest tiert welig. Het stoort me.
Het schoonheidsideaal zit er zo ingeramd, dat ik me geneer voor iets waar ik niets aan kan doen. Scheren betekent een zwaardere PEM en is dus waanzin. Weten en voelen zijn twee verschillende dingen.
Op social media zie ik soms berichten en foto’s van vrouwen die bewust hun okselhaar tonen. Die aangeven dat dit natuurlijk is en dat dit niet minder vrouwelijk hoeft te zijn. En ze hebben helemaal gelijk natuurlijk.
Het is een teken van autonomie. Feministische campagnes omarmen lichaamshaar ook als iets normaals en natuurlijks. Hoezee.
Die vrouwen hebben echter een keuze, dát is het verschil. Ik heb die keuze niet. Gebrek aan energie en gezondheid dwingt me een handeling als scheren te laten. Net als dat ik douchen vaker dan me lief is, moet laten. Het gaat om een gebrek aan zelfzorg. En dat hakt erin.
Het blijft wringen. Tussen wat ik wil en wat haalbaar is. Tussen het beeld dat ik van mezelf heb en de realiteit van een lijf dat ik nauwelijks meer bijhoud.
Er valt weinig te kiezen als zelfzorg te veel vraagt. Maar in mij leeft nog altijd een onzekere 14-jarige die elk haartje weg wil hebben. En die zich dus schaamt
Hoe ga jij om met dit soort dingen als energie ontbreekt?
Ninian Leah
afb. Vrouw met ME/AI
Vrouw met ME 