Gek he. Ik ben behoorlijk ziek, maar als je me zo ziet dan zou je dat niet zeggen. Want ik zie er helemaal niet ziek uit.
Goed, sinds ik de zon niet meer kan verdragen, word ik steeds witter. Dat valt vooral op als andere mensen bruin worden, en ik dus niet. Maar of dat er nou ziek uitziet? Ik vind van niet. Ik ben gewoon wit. En soms bleek èn wit, als ik me helemaal niet lekker voel, maar dan ziet niemand mij.
Mijn mega zonnebril? Puur uit coolheid. Oordoppen? Zie je haast niet. Ook niet als ik er eentje steeds wat aanduw. Of er eentje even uit mijn oor haal als iemand wat zegt. Steunkousen? Onder mijn kleding. Je ziet niks aan mij, en zeker niet dat ik ziek ben.
Eerder kwam ik veel onder de mensen, stond regelmatig voor hele groepen mensen. Ik liep graag op hakken en deed een leuk bloesje aan, of een tof colbertje. Meestal draag ik nu een joggingbroek met een lekkere hoodie. Soms een zomerbroek of jeans, als ik ergens naartoe ga. Dus dat ziet er helemaal niet ziek uit, al is het een beetje anders dan eerst.
Ik had ook altijd lange haren en deed daar allerlei vlechten in. Met een bloemetje of een strikje. Vond ik leuk. Nu is mijn haar veel korter, maar dat kan ook een stijlkeuze zijn en dat ziet er dus niet ziek uit.
Vroeger had ik mooie, gespierde benen waar ik stevig op stond, hakken of niet. Ik stond rechtop op beide voeten en had energie in mijn lijf. Ik stond te praten, stond voor groepen, stond een kopje koffie te drinken. Nu wil mijn lichaam niet meer staan door de OI (orthostatische Intolerantie). Het is slapjes door de ME, en van al het liggen wordt het er ook niet echt beter op. Al kan dat dus niet anders.
Mijn benen willen niet staan, mijn rug wil me niet dragen, mijn nek wil een steuntje. Je ziet helemaal niet dat ik ziek ben. Je ziet misschien wel een kleine wankeling, of het minder comfortabel zijn. Het zoeken naar een steuntje, of beter nog, naar een zitplek.
En zullen we het eens over vet hebben? Vet. Je weet wel. Dat wat ik voor ik ziek werd haast niet had. Ik kookte graag en rekende, als dat nodig was, maandenlang al mijn calorieën uit, zodat ik snel weer op een perfect gewicht was.
Ik ben daar nu te moe voor. Om te koken, om te rekenen. Eigenlijk ook om me te wegen. Hoewel ik best lang nog een goed gewicht had, merk ik nu dat ik te weinig beweeg voor wat ik eet. Of ik eet te veel voor wat ik nog beweeg tegenwoordig.
Langzaam komt er dus stiekempjes wat bij. En nu zit er opeens een rolletje vet om mijn middel. Precies rond het midden van mijn lichaam zo. Want ja, als je vrouw bent, en je krijgt een bepaalde leeftijd, dan gaat het allemaal zo lekker daar in het midden een rolletje vormen.
Vroeger had ik een taille. Nu een rolletje. Net als veel vrouwen, die wél al in de overgang zijn. Maar dat ziet er niet ziek uit. Eerder ‘gezond’, of weldoorvoed, of ja, gewoon als vrouw van een bepaalde leeftijd.
Nee, aan mij is niks te zien. Ik zie er helemaal niet ziek uit! (tenzij je goed kijkt…)
Annika
Vrouw met ME 