Poepen, het is zo normaal. Iedereen doet het. Iedereen moet het. Vanaf de dag dat je geboren bent. En toch is het lang niet altijd normaal en praten doen we meestal liever helemaal niet hierover.
Praten over poep dat deed ik niet graag. Ik heb me altijd geschaamd. Thuis werd er ook altijd gelachen. En ik voelde mij altijd uitgelachen. Dus poepen is niet een onderwerp waar ik makkelijk over wil praten. Maar het heeft wel invloed op mijn leven. Poepen is niet zonder zorgen bij mij. En wellicht bij meerdere lotgenoten wel herkenbaar en daarom ga ik dit toch allemaal opschrijven! Hopelijk ben ik niet de enige met dit euvel.
Dus poepen, ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden. Als kind al. Ik vond het zonde van mijn tijd. Ik was liever aan het spelen, tekenen, knutselen.
Toen ik ouder werd, vanaf de puberteit, kreeg ik steeds meer problemen met poepen.
Op vakantie kon ik amper poepen. Hooguit een geitenkeutel om de paar dagen. Pas thuiskwam de boel weer opgang. Met de nodige krampen en pijn.
Maar het werd steeds erger.
- Na het eten, binnen een half uur rennen naar het toilet. Krampen, water en het eten kwam onverteerd direct naar buiten.
- Regelmatig dagen diarree. Vaak ook de nacht op toilet doorgebracht. Ik sliep daar dan zelfs een soort van. Handdoek op de wastafel als kussen, leunend tegen de muur. En periodes dat ik amper naar toilet kon.
- Soms dagen niet, om daarna 5x op 1 dag te moeten.
Na jaren van worstelen met klachten toch maar naar de huisarts. Na een paar vragen wist de huisarts wat ik had. Prikkelbaar darm syndroom. Niets aan te doen, leer er maar mee leven.
Had me dus net zo goed dit consult kunnen besparen. Hier werd ik niets wijzer van. En ik schaamde me dood tijdens het consult.
Uiteindelijk kreeg ik toch macrogol zakjes, om de ontlasting te helpen. Daar heb ik veel baat bij. Nu meestal netjes elke dag een keer. En soms periodes dat het weer van slag is. Bijvoorbeeld als het heel warm is. Maar inmiddels kan ik redelijk goed “spelen” met die zakjes. De ene dag is 1 zakje genoeg, soms heb ik er 4 nodig. Maar er is enige regelmaat en de ergste klachten zijn meestal goed onder controle.
En toen kwam de diagnose ME. Ik startte met medicatie, stopte weer vanwege de bijwerkingen en probeerde weer een ander medicijn. Veel medicatie geprobeerd, en de reden om te stoppen was altijd weer diarree.
Gelukkig vond ik ook medicatie die wel effect had en geen of nauwelijks bijwerkingen gaf.
Maar ook medicijnen hebben invloed op je darmen en dus op je poep. Mijn poep stinkt! Het is gewoon een hele vieze chemische lucht. De kinderen maken al grapjes dat ik niet gecremeerd kan worden, dan ontploft de hele boel. Zo chemisch ruik ik. En begraven? Dan wel in zo’n speciale vliegtuigkist, als ik ontplof dan in de kist. Ik lach vrolijk mee, maar diep van binnen schaam ik mij.
Inmiddels durf ik niet meer te poepen elders. Ik wil alleen thuis poepen en dan het liefst als er niemand anders in huis is en ik de komende uren ook niemand verwacht.
Helaas heb ik af en toe nog wel zo’n diarree aanval. En hoe ellendig voel ik me dan als ik dan net niet thuis ben. Of net op dat moment wel iemand op visite heb. Dan op de (vreemde) wc zitten, wetende dat mensen mij ruiken, mij zelfs kunnen horen. Ik schaam me dood.
Of met een PEM. Wat dat precies is, ik kan er de vinger niet op leggen. Maar dan ben ik niet snel genoeg of ik heb niet voldoende controle. Met urine heb ik ook meer incontinentie als ik in PEM zit. Dan heb ik minder kracht of gevoel in mijn blaas. Waar ik normaal druppeltje verlies, is het in PEM een scheutje. Ik kan me dus goed voorstellen dat dat voor de anus of sluitspier ook kan gelden. Minder controle hebben met alle gevolgen van dien.
Tot nu toe ben ik dan wel al in de goede ruimte, maar de smurrie komt er al uit als ik nog niet zit. Dus heel die wc onder. En ik zelf ook deels, want als ik ga zitten en er valt iets op de bril en vervolgens zit ik erop…. Dat wordt dus een chaos. En niet gaan zitten is ook geen optie, want als het er eenmaal uitkomt, dan kan ik het niet stoppen. Gevolg dat ik de pot, de vloer, de tegels, een prullenbak, en mijzelf moet schoonmaken.
Maar de poep is ook veranderd van structuur. Meestal is het een soort klei. Ik veeg af, en ik veeg dan meestal meer de viezigheid heen en weer dan dat ik mijn bil echt schoon krijg. En met het verspreiden van de viezigheid beland het dus ook op mijn hand.
Ik voel mij dan zo dom, ik ben verdorie geen klein kind meer die dit moet leren!
Een enkele keer heb ik een “schone drol”. Dan is het afvegen, nog een keer en klaar. Dan ben ik zo blij als een kind in de snoepwinkel. Wat een zaligheid. Geen minutenlang gepoets en gepruts. Gewoon meteen schoon. Mijn dag is dan helemaal geweldig.
Ja, poepen moeten we allemaal, maar van enige normaliteit is bij mij geen sprake. En mijn weerzin is sinds ik kind was alleen maar groter geworden.
Molly
Vrouw met ME 