“Rust lekker even wat uit!” roepen ze vaak, wanneer ze zien dat ik het moeilijk heb. Het klinkt lief bedoeld, maar vandaag bleef die zin wat in mijn hoofd hangen.
Ik had namelijk tien minuten op mijn hurken gezeten om onkruid uit de tuin te trekken. Tien minuten maar. Vroeger kon ik uren in de tuin werken. Ik vond het heerlijk: de stilte, het getjilp van vogels, het gezoem van bijen, de wind die zachtjes door mijn haar streek. Stukje bij beetje de tuin weer netjes krijgen. Het gaf me rust, het was mijn uitlaatklep – ondanks dat ik helemaal geen groene vingers heb.
Maar nu voelt het als een gevecht. Onkruid dat sneller groeit dan ik het kan bijhouden. Planten die zich een weg banen door elkaar heen. Geen orde meer, niet in de tuin, niet in mijn lijf. Toch besloot ik vanochtend: ik probeer het gewoon. Al is het maar een paar minuten per dag. Misschien lukt het me zo, met kleine beetjes, de tuin weer op orde te krijgen.
En daar zat ik dan, op mijn hurken. Ik snoof de frisse lucht op, bloemen die hun geur gul weggaven. Ik sloot mijn ogen. De zon en de wind streelden zacht mijn wangen. Heel even voelde ik me rijk. Dit gevoel – dit kleine stukje geluk – gun ik iedereen die ziek is. Of je nu bedlegerig bent of niet. Zo’n moment van puur leven, dat zou eigenlijk voor iedereen dagelijks mogelijk moeten zijn.
Maar de werkelijkheid liet zich niet wegduwen. Mijn benen verzuurden, mijn hartslag schoot omhoog, het zweet parelde op mijn voorhoofd. Mijn maag begon tegen te sputteren en de hoofdpijn diende zich aan. Een voorbijlopend stel glimlachte vriendelijk en zei, na een blik op mijn zorgvuldig gewiede vierkante meter: “Rust lekker even wat uit.”
Ja, denk ik dan. Haal dat “lekker” maar weg. Want rusten is voor mij geen ontspanning. Het is noodzaak. Ik sleep mezelf naar binnen en laat me uitgeput op de bank vallen. Mijn hoofd bonkt, mijn hartslag is 146, mijn benen branden. Zelfs mijn billen doen pijn – hoe dat kan, weet ik niet.
Waarom wilde ik dit ook alweer?
En dan herinner ik het me. Dat ene moment, toen ik de zon en de wind voelde. Heel even niets anders dan dat. Misschien is dát het gevecht waard: niet de vierkante meter zonder onkruid, maar de seconde waarin je voelt dat je leeft.
Git
Vrouw met ME
𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘔𝘌,
𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘔𝘌
Voel je vrij deze post te delen als het je raakt.
Vrouw met ME 