⚠️ Triggerwarning
In dit verhaal komen huiselijk geweld, psychische ontregeling, manipulatie en ingrijpende ervaringen met Veilig Thuis ter sprake. Lees alleen verder als je je hier veilig bij voelt.
(Eerdere columns van Molly vind je hier)
Na een paar jaar alleen leerde ik een nieuwe man kennen. We besloten te trouwen. Hij was volledig afgekeurd en vertelde open over zijn lichamelijke en psychische diagnoses. Hij was stabiel en therapietrouw, dacht ik. Ik vertrouwde hem. Zijn openheid over alles wat hij had meegemaakt gaf mij vertrouwen.
Na ruim een jaar huwelijk belandde hij in een psychose. Hij zat maandenlang in zijn stoel, huilde veel, deed en zei weinig. Langzaam knapte hij wat op. Ik hoopte mijn lieve man van het begin terug te krijgen.
Maar hij kon er niet mee omgaan dat hij niet meteen weer “100% aanwezig” was. Waar ik hoopte op herstel, begon zijn gedrag juist te kantelen. Hij werd agressief in zijn woorden en dwong steeds meer respect af. Hij was “de man in huis”.
Wat ook meespeelde was dat hij dacht, toen de psychose verdween, meteen alles weer op te pakken zoals het was. Maar we waren zoveel maanden verder dat er een nieuw functioneren was ontstaan in het gezin. Een functioneren zonder hem. Een functioneren met 4 personen in plaats van 5.
Mijn dochter en ik moesten het vaak ontgelden. Later hoorde ik dat hij zelfs mijn zoon geslagen had, iets wat ik hem nadrukkelijk verboden had. Hij wilde gezien worden als vader van mijn kinderen, terwijl hun eigen vader gewoon in beeld was. Daar was niet met hem over te praten. Het leidde tot steeds hevigere uitbarstingen. Na zulke episodes was hij telkens vol berouw, huilend, met uitspraken als: “Ik ben het niet waard om te leven, ik ben een slechte man, ik kan beter dood zijn.” Soms trok hij zijn haren uit of sloeg zijn hoofd tegen de muur.
Zo ontdekte ik dat hij helemaal niet stabiel was, en ook niet therapietrouw. Iedereen in huis leed onder zijn gedrag en manipulatie. Het werd steeds erger, totdat mijn zoon en dochter samen 112 belden. Ik was trots dat ze dat deden, want voor mij was het toen duidelijk: ik moest weg met mijn kinderen.
Door die melding kwam Veilig Thuis in beeld. Ik was aanvankelijk blij, want ik hoopte dat er zo ook hulp voor hem en zijn dochter zou komen. Maar zijn dossier werd binnen een week gesloten. Hoe dat kon, is me nog altijd een raadsel. Manipuleren kon hij als de beste.
Mijn dossier daarentegen bleef maandenlang open. Ik moest me steeds verantwoorden. Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw: “De kinderen kunnen beter bij hun vader wonen, 100%.” Hun reden? Ik had ME en kon dus volgens hen niet voor de kinderen zorgen. Ineens was ik het gevaar. Ik heb dat geweigerd, bleef weigeren, en uiteindelijk moesten ze ook mijn dossier sluiten.
Twee jaar later kwam Veilig Thuis opnieuw in beeld. Mijn zoon liep vast op school, liep weg en ik moest de politie bellen om hem veilig thuis te krijgen. Hij was boos dat ik de politie had gebeld en ging naar zijn vader. Veilig Thuis belde me over de situatie en haalde ook mijn oude dossier erbij. Toen ze hoorden dat mijn zoon bij zijn vader woonde en geen contact met mij wilde, waren ze opgelucht. Bemiddeling tussen ons weigerden ze. Ik had nog altijd ME, werkte nog steeds niet, en dus werd ook dit dossier gesloten. Het gevaar was volgens hen uit beeld.
Ik heb mijn zoon uiteindelijk zes maanden niet gezien of gesproken. Alleen af en toe stuurde ik een kort berichtje of een smiley. Na maanden kwam er eindelijk een kleine reactie terug. Een voorzichtige stap.
Inmiddels woont hij definitief bij zijn vader, maar ons contact is hersteld. We appen, bellen en soms komt hij onverwachts binnenrennen voor een knuffel of een maaltijd. Onze band is beter dan ooit.
Niet dankzij Veilig Thuis. Eerder ondanks.
Molly
Afbeelding: Unsplash
Vrouw met ME 