Vorige week legde onze cv-ketel zomaar ineens het loodje. Bam! Einde warm water en verwarming. Omdat we een onderhoudscontract hebben, belde ik vol goede moed onze monteur. Die kwam de volgende ochtend en -heel kort samengevat- de cv-ketel blijkt op en moet vervangen worden. Helaas kon dat pas na het weekend en moesten we vijf dagen wachten op de installatie van de nieuwe ketel.
Vijf dagen geploeter met keteltjes heet water, ‘douchen’ met een maatbekertje, met een mengsel van kokend heet en ijskoud water. Het resultaat was dan een lauwwarm plensje. Gezinsleden gingen elders douchen en omdat dat mij veel extra energie zou kosten, stelde ik het ‘douchen’ steeds zo lang mogelijk uit en redde ik mezelf zoveel mogelijk met kant en klare washandjes.
Vandaag zou de nieuwe cv-ketel worden geplaatst. Ik zorgde ervoor om op tijd aangekleed beneden te zijn en verheugde me ondertussen op een behaaglijk warme woonkamer en een lange warme douche die mijn pijnlijke lijf zou helpen ontspannen.
Helaas, die droom moet tot nader order worden uitgesteld…
Er blijkt een flink gaslek, ergens in huis. Hiervoor is een loodgieter nodig. De cv-monteur belde zijn collega maar die heeft geen tijd. Aan mij de eer (want ik ben/was altijd de regelaar in huis) om rond te bellen voor een loodgieter die tijd heeft voor een ‘spoedje’. Een onmogelijke wens, zo bleek. De cv-monteur vertrok onverrichterzake en ik bleef achter met een kater.
Tegen de tijd dat een loodgieter beschikbaar is, het lek is verholpen, een nieuwe afspraak voor de installatie van de nieuwe cv-ketel is gemaakt én de ketel zal zijn geïnstalleerd, kun je mij waarschijnlijk met stoffer en blik bij elkaar vegen en ‘mag’ ik weer een tijdje PEMmen…
Weer heb ik zo’n moment dat ik met weemoed terugdenk aan ‘vroeger’ toen ik dit soort crisissituaties kon bezweren met humor en een stukje doorzettingsvermogen. Terwijl ik nu, met 0,0 energie op de teller, aan de bak moet met afspraken regelen en weer -en bovendien twee keer extra- mezelf moet voorbereiden op werklui over de vloer en dus een inbreuk op mijn vaste routine en rustmomenten.
Alsof ME an sich al niet zwaar genoeg is…
Stress veroorzaakt adrenaline en juist dat is onze grootste vijand, al zorgt het er wel voor dat ik weer eens een column kan schrijven ;).
Geluk bij ongeluk is dat ik überhaupt nog enigszins in staat ben om het een en ander te regelen. Dat relativeert een beetje. Mijn hart gaat uit naar de lotgenoten voor wie dit soort -bij het leven horende- crisissen echt onoverkomelijk zijn.
Jans Jansen
Vrouw met ME 