Jurkjes-weer

Zon, blote benen en ME: hoe doe je dat als zelfs douchen al moeite kost? Over witte benen, keuzes, schaamte en de waarde van een klein uitstapje. – Column van Jans

Rokjesdag is dit jaar pas op 9 juni las ik, maar het is nu, nog vroeg in de lente, al heerlijk weer. De nachten zijn nog koel, dat is om te slapen wel zo fijn. Overdag is het (voor mij althans) lekker en niet te warm om buiten te zijn. Ik hou hiervan!

Waar mannen ‘gewoon’ een korte broek en een shirt uit de kast trekken, heb ik het altijd oneerlijk gevonden dat wij vrouwen veel meer werk hebben aan een zomerse look. Wij ontharen doorgaans onze oksels, onze benen, scrubben er op los en lakken onze tenen, voordat we een jurk of een ander zomers setje aantrekken. Helemaal fijn is het als de benen al een beetje kleur hebben en er niet uitzien als melkflessen. Gelukkig kan dat tegenwoordig lekker makkelijk uit een fles.

Maar dan heb je ME en is jezelf schoon houden al een hele uitdaging! Wat doe je dan? Ongeschoren je jurk aan om op de scootmobiel even de wind door je haar en de zon op je gezicht te voelen? Of dan toch maar een lange broek aan? Misschien blijf je zelfs toch liever ‘veilig’ in je eigen huis en tuin?

Voor mij is dit steeds weer een dilemma. Ja, ik wil heel graag even naar buiten maar nee, ik kan/wil/’durf’ echt niet als het zusje van Godzilla in een jurk of een korte broek! Dan zou ik me vreselijk opgelaten voelen. En in een lange broek zweet ik me kapot.

Vandaag was douchen mijn doel van de dag. Gelukkig voelde ik me goed genoeg voor ook nog een snelle scheerbeurt. Daarna was er weinig energie meer over en heb ik de rest van de dag liggend en zittend doorgebracht. Dat was de ‘prijs’ die ik er deze keer graag voor over had. Helaas zijn mijn benen nog wel steeds spierwit en mijn teennagels ongelakt (ik ben al blij als ik ze netjes geknipt kan houden). So be it.

Die nagellak en benen insmeren met zelfbruiner komt wel een keer op een ander moment. Alles op zijn tijd want dat is leven met ME, schipperen met weinig energie en dus op een dag maar weinig kunnen doen. Het is constant onmogelijke keuzes maken. Douchen of boodschappen doen? Vaatwasser uitruimen of even thee met een vriendin? Was opvouwen of zoiets als benen scheren? En niet te vergeten dat onze dagen kort zijn; we rusten tussendoor veel en liggen een groot deel van de dag op de bank of op bed.

Morgen staat er niks op de (gezins)agenda en als ik ervoor ‘kies’ om dan niet te douchen en/of niet iets kleins in huis te doen, kan ik (als alle sterren verder goed staan!) lekker even met de scootmobiel op pad. Misschien kan ik dan zelfs wel onderweg een ijsje halen…. Wie dan aanstoot neemt aan mijn witte benen en blote teennagels, die heeft dikke pech want ook ik (wij met ME) wil(len) als het lukt af en toe gewoon even van het zonnetje, de lentegeuren en de vogeltjes genieten!

Al is het misschien maar 1 keer per week, ik heb zulke uitstapjes -ondanks de hoge prijs van minder douchen, minder tijd voor persoonlijke verzorging en een sociaal leven én nog minder puf voor deze dingen op de dag(en) erna- echt nodig om de rest van de tijd thuis, op de bank of in bed uit te kunnen houden zonder knettergek te worden.

Mijn hart gaat dan ook uit naar degenen die zwaarder zijn getroffen en die (bijna) volledig aan bed zijn gebonden.

Jans Jansen