𝗪𝗮𝘁 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗶𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗶𝘀?

⚠️ 𝘛𝘳𝘪𝘨𝘨𝘦𝘳𝘸𝘢𝘳𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘋𝘦𝘻𝘦 𝘤𝘰𝘭𝘶𝘮𝘯 𝘣𝘦𝘷𝘢𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘱𝘴𝘺𝘤𝘩𝘪𝘴𝘤𝘩 𝘭𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯, 𝘶𝘪𝘵𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘭𝘰𝘰𝘴𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘥𝘦 𝘥𝘰𝘰𝘥. 𝘓𝘦𝘦𝘴 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘥𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘴 𝘫𝘦 𝘫𝘦 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘷𝘦𝘪𝘭𝘪𝘨 𝘣𝘪𝘫 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵.

Wat als je je leven niet leuk vindt en er niets is dat je eraan kunt veranderen? Die gedachte lag laatst naast me te sudderen in bed. Het was geen losse flits, maar een gedachte die bleef rondzingen, een echo die niet wilde uitdoven.

Mijn dagen zijn voorspelbaar, vol herhaling en vertraging. Ik beweeg alleen functioneel, om bijvoorbeeld naar de wc te gaan. Elke keer, elke dag opnieuw stel ik mezelf dezelfde vragen: kan dit, kan dit nu, wat betekent dit straks, kan ik de crash opvangen, loop ik risico op blijvende verslechtering? De simpelste handeling is een rekensom. En met elke som verdwijnt een stukje spontaniteit.

Seks is verdwenen. Vriendschappen bestaan vooral in berichten op een scherm. Romantiek verdampt wanneer je mantelzorger degene is die je je drollen doorspoelt in het toilet. Het klinkt hard, maar het is wel de werkelijkheid.

Er is isolement, rouw, verdriet, eenzaamheid. Dat gaat niet over, het nestelt zich diep in mij. Natuurlijk probeer ik er het beste van te maken. Ik probeer kleine lichtpuntjes te zoeken, de schoonheid van iets kleins te zien. Maar tegelijk is er die lange eindeloze horizon van leven met ME. Het idee dat dit nog dertig jaar zo kan doorgaan beneemt me soms de adem.

Het is geen actieve doodswens maar meer een verlangen naar rust en naar dat dit stopt. Als ik morgen niet meer wakker word, is het ook goed.

Er is een verschil tussen willen leven en kúnnen leven. Ergens houd ik wel van dit bestaan, omdat het het mijne is, maar tegelijk denk ik: als dit het is… hoe houd ik dit dan vol? Herken je dat?

Ik ga door uit nieuwsgierigheid. Omdat ik wil zien hoe het leven van mijn kind zich ontvouwt. Om er langs de zijlijn te zijn voor hem en mijn vriend. Maar of dat genoeg is?

Ik heb geen antwoord. Alleen de behoefte om het soms hardop te zeggen, omdat niets zeggen het nóg zwaarder maakt.

Ninian Leah