Leedconcurrentie

Regelmatig schrijf ik stukjes over mijn LC/ME. Altijd met een zekere mate van schroom. Waarom? Omdat er nog zo veel meer mensen zijn met veel ernstigere ME (volgens mijn zelfdiagnose ben ik moderate-severe). Wie ben ik om te klagen (want zo voelt het dan) over mijn beperkingen en mijn strubbelingen. Terwijl een ander de hele dag in een donkere kamer moet liggen.

Ik kan naar buiten (zeer beperkt) – ik kán douchen – ik kán…. etc. Eigenlijk vergelijk ik dan mijn leed met het leed van anderen. Een soort van leedconcurrentie dus.

Die term hoorde ik voor het eerst tijdens mijn opleiding tot rouwbegeleider in 2019. Leedconcurrentie is jouw verdriet vergelijken met andermans verdriet, of andersom. Hierdoor wordt er een waarde aan gegeven.

Het is ook de reden dat mensen hun “rouw” bagatelliseren of wegwuiven. Maar daarmee doen ze zichzelf tekort. Je hoeft niet te vergelijken om jezelf serieus te nemen. Je bent met jouw leed, jouw rouw en verdriet wie jij bent. En daar mag je best verdrietig om zijn en om rouwen.

Vorige week moest ik weer aan die term leedconcurrentie denken nadat ik berichten had gelezen van andere Post Covid- en ME-lotgenoten met heftige verhalen. Ik voelde me heel klein worden. Wat is mijn verdriet om mijn verlies van gezondheid in vergelijking met anderen? Ik kan tenminste nog lopen (zij het héél beperkt) en zitten en hoef niet 22/7 te liggen. Voordat ik het wist was ik zelf bezig met leedconcurrentie…

De aanleiding voor deze column begon vorige week. Ik was begonnen met een bericht om te posten. Een compilatie van foto’s van een dag. Ik begon te twijfelen. En ik liet mijn eigen verhaal weer een aantal dagen liggen.

Gisteren dacht ik opeens: dan neem ik mezelf niet serieus en ik doe mezelf te kort. Mijn ervaring met ME, míjn beleving is van mij en die mag er zijn. Ik hoef niet te concurreren met anderen of mezelf bewijzen. Mijn “leed” wil gezien worden en heeft aandacht, liefde en troost nodig. Allereerst door mij zelf. Het enige dat ik kan doen is compassie voor mezelf hebben en mild zijn voor mezelf. Dat is zelfliefde.

Ieders verdriet mag er zijn en heeft liefde een aandacht nodig. Voed jezelf met mildheid en liefde.

Karin

Over onze nieuwe  columniste Karin:

Door ME/Long Covid k𝘢𝘯 𝘪𝘬 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘥𝘦𝘦𝘭𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯. 𝘞𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘮𝘪𝘴 𝘪𝘴 𝘻𝘪𝘯𝘨𝘦𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘣𝘦𝘵𝘦𝘬𝘦𝘯𝘪𝘴 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳. 𝘐𝘬 𝘩𝘰𝘰𝘱  𝘵𝘰𝘵 𝘵𝘳𝘰𝘰𝘴𝘵 𝘵𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘯 𝘮𝘪𝘫 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘪𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘭𝘰𝘵𝘨𝘦𝘯𝘰𝘵𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘥𝘪𝘦𝘳𝘣𝘢𝘳𝘦𝘯.

Je vindt haar op Instagram: @karingradussen_longcovid

Afbeelding & gedicht: Liefde in jezelf, 2021