Bedankt voor de tip

Als ik alles opvolgde, wat mensen mij adviseerden…  

Dan had ik geen geld meer over in mijn zak. Geen ruimte in mijn medicijnenkast. Alle supplementen van de drogist gekocht. En die van die ene speciale winkel met dat ene merk. 

Dan had ik therapie gevolgd, die slecht voor me was. Dan had ik honderd artsen bezocht en duizend keer bloed geprikt op van alles. Dan had ik meer sociale dingen gedaan, omdat ik daar blij van werd. Dan had ik huisdieren genomen. 

Dan had ik hormonen gebruikt, en verdovingsmiddelen. Mijn voeding aangepast en meer buitenlucht ingeademd. Dan had ik zoveel yoga gedaan dat ik er les in kon gaan geven. Als ik de energie had dan. 

Dan had ik heel veel boeken gelezen en artikelen. Dan had ik ziekenhuizen bezocht of juist gemeden. Vaccinaties wel of niet genomen. Geen of juist alleen maar dierlijke producten gegeten. Afgevallen, aangekomen of iets daar tussenin.  

Dan zou ik in elk geval niet zoveel liggen, want dat is niet goed voor je. Dan had ik meer bewogen, want dat is wel goed voor je. Dan had ik geen hulpmiddelen, want daar word je afhankelijk van. En geen oordopjes, want daar wen je alleen maar aan. 

Tot je je verdiept in wat je lichaam nodig heeft. Ik moet veel liggen, mijn bloed pompt anders niet goed rond. Mijn spieren leveren geen energie, dat valt niet te trainen. Mijn hypermobiele gewrichten moet ik ondersteunen, niet belasten.  

En waarom dan steeds weer die tips? Zie je niet hoe het me irriteert? Hoe ik echt wel weet waar

ik mee bezig ben, en inmiddels zelfs weet wat goed voor mij is? Dat ik begeleid word door experts, die niet vergoed worden maar wel weten wat ik nodig heb? Dat je je bemoeit met dingen waar je geen verstand van hebt?  Waarom doe jij dat toch?

Ik kan maar één reden bedenken. Je voelt je machteloos. En dat vind je moeilijker te verdragen, dan het gevoel dat jouw tip mij misschien niet helpt, of me irriteert. Je stilt liever jouw gevoel van moeten helpen, dan te vragen wat mijn behoefte is.  

Je zegt het niet om mij te helpen. Je zegt het voor jezelf. Tegen het schuldgevoel, het machteloze. Om jezelf het idee te geven dat je helpt. Maar je helpt me niet. Je helpt MIJ niet. Je helpt JOU.  

Hoe kan ik jou daarmee helpen? Je een spiegel voorhouden misschien? Of een vriendelijk nee, dank je wel? Een bijtend antwoord om je te laten zien wat je doet? Of help ik dan, net zo goed, alleen mijzelf daarmee?  

Annika