Nieuwe columniste: Chantal

Nieuwe columniste: Chantal

Alsof je de eerste schooldag beleeft. Sjouwend met een zware tas, zoekend naar de juiste ruimte. Onzeker over wat de toekomst brengt.

Opkijken naar anderen, die al wel weten wat de (ongeschreven) regels zijn. Hopen dat zij jou accepteren, zoals je bent, en je helpen om deze nieuwe fase te ontdekken.

Ook hopen dat je jouw steentje kunt bijdragen aan het grotere geheel. Zo voelt het nu ongeveer voor mij.

Toch stap ik over deze drempel. Uit mijn comfortzone, ondanks het feit dat ik ziek ben. Of in dit geval; dankzij. Beetje vreemd om het zo te omschrijven misschien. Het komt het dichtst bij wat ik voel.

Als ik geen Covid had gekregen, was dat geen Long Covid geworden en was dát niet in ME overgegaan. Dan was ik waarschijnlijk geen eigen blog gestart en had ik ook niet op de oproep van Vrouw met ME gereageerd, want dan had ik dat allemaal nooit geweten.

Gek is dat, dat er werelden bestaan waar je niets vanaf weet, totdat je er zelf in valt. Als een soort Alice in Wonderland.

Ik werd ziek in juli 2022, op ons vakantieadres. Van die twee weken zag ik voornamelijk de slaapkamer en de bank. Waar anderen opknapten, en ik ook dacht er grotendeels doorheen te zijn, bleek ik vervolgens steeds minder te kunnen. Mijn wereld werd beetje bij beetje kleiner, tot ik mijn huis nauwelijks meer uitkwam. Nu dus al bijna vier jaar.

Mijn dagen spelen zich gelukkig (nog) niet continu af binnen de vier muren van mijn slaapkamer, maar veel verder dan de achtertuin kom ik zelden. Ik ben zo dankbaar dat ik op een fijne plek woon en een huis heb waar ik me prettig voel. Het maakt het iets makkelijker vol te houden, vermoed ik. Dat, en humor.

Mijn dagen verlopen grotendeels in een vast patroon, voor zover ik daar zelf invloed op heb. In mijn geval betekent dat: 0p tijd opstaan. Vijf keer per dag twintig minuten rusten, vaker wanneer dat nodig is. Hoofdzakelijk afspraken met specialisten, bijna altijd online. Soms een “beeldbelbakkie” met mijn beste vriendin. Dat soort afspraken duurt meestal maximaal twintig minuten, anders raakt mijn hoofd in de knoop. Alleen met mijn vriendin lukt het, gek genoeg, vaak niet om binnen die twintig minuten te blijven…

Elke dag neem ik me voor om, in kwartiertjes verspreid over de dag verschillende activiteiten te doen. Dingen als: iets in het huishouden, iets creatiefs, buiten zitten (dat is wat mij betreft ook iets doen), een (luister)boek, tijdschrift of krant proberen te lezen, een (kruiswoord)puzzel of sudoku maken, een legpuzzel maken, wat schrijven, tekenen, kaartjes sturen.

En nee, nooit allemaal op een dag, hooguit vier dingen uit dit lijstje. Soms lukt dat, meestal moet ik gaandeweg mijn voornemens aanpassen. En dat is oké.

Ik hoef niet hele dagen in bed door te brengen en kan nog wel kleine dingen doen. Maar ik ben wel mijn leven kwijt waar ik eerder zo van kon genieten. Net als zoveel duizenden anderen…

Dan heb ik nog geluk in vergelijking met anderen met ME. Ik leef mee via hun schrijfsels. Vind herkenning, tips en een bepaald soort saamhorigheid in alle verhalen. Het is verdrietig en tegelijkertijd fijn om te weten dat je niet alleen bent.

Hopelijk geven mijn bijdragen aan Vrouw met ME jou ook een gevoel van herkenning, of bezorgen ze je een glimlach, zodat je dag wat draaglijker wordt.

Liefs,

Chantal

Afbeelding: Pixabay