Ik zie vaak dingen beeldend voor me. Ik onthoud beter in plaatjes en gebruik graag metaforen om aan een ander uit te leggen hoe ik dingen ervaar.
Zo kan ik het ziek zijn bijvoorbeeld uitleggen als golven in de zee. Soms rollen de golven kalm het strand op. Soms zijn ze hoog, donker en onheilspellend. Met schuimkoppen.
Soms kun je genieten van een mooi fenomeen als een zonsopkomst (of -ondergang) of iets magisch als zeevonk, soms dreig je in een mui terecht te komen of heb je het gevoel kopje onder te gaan. Misschien herken je wel iets in deze beschrijving.
Zolang de dagen volgens mijn basisschema verlopen, gaat het meestal redelijk goed. De kalme zee die de golven soepel het zand op laat rollen en hen weer vriendelijk terug opvangt.
Dat betekent voor mij in het gunstigste geval: na het opstaan of na mijn eerste rustmoment van de dag mezelf kunnen aankleden, de krant doorbladeren en de puzzels proberen te maken, een kwartiertje iets aan was opvouwen, een kwartiertje creatief zijn, gedurende de dag wat appen, samen eten met mijn gezin, het korte nieuws kijken.
Over de dag verdeeld vijf keer twintig minuten rusten op bed, waarbij ik dan steeds een trap of af moet, aangevuld met heel veel niksen. Dit is mijn dagelijkse work-out. Hiermee probeer ik achteruitgang te voorkomen.
De actievere delen van mijn dag zie ik als de golven die het strand op rollen, het terugkeren ervan zijn voor mij de rustmomenten of de momenten dat ik in mijn relaxstoel naar buiten zit te kijken met de kat op schoot.
Wanneer dit langere tijd lukt, kan ik er ook makkelijker van genieten. Ik zie dan bij wijze van spreken die prachtige zonsopkomst (ik ben een ochtendmens). Ik zie de vlinders en de bijtjes, hoor de vogels het hoogste lied zingen en geniet van de kleuren en geuren in de tuin. Wanneer ik kan zit ik dagelijks even buiten en dan voel ik de wind langs mijn huid, de zon op mijn lichaam en adem ik een paar keer diep in en uit. Dit kan ik vandaag. Wat fijn!
Maar als er een teveel is aan onverwachte dingen, inbreuk op mijn schema, afspraken, gedachten, emoties, toename in pijn en dat soort dingen, dan ontstaat er een sterke stroming of worden de golven zo hoog dat ze me omver werpen. Meestal heb ik het redelijk snel door en laat ik me meevoeren, zodra dat kan. Met de stroming meegaan kost nu eenmaal minder energie. Maar dan is de PEM vaak al in aantocht als een dreigende storm op zee.
De zee symboliseert voor mij ook dat het een roulerend systeem is. Het is nooit alleen maar stormachtig, het is nooit alleen maar kalm, maar het komt altijd weer opnieuw voorbij. Eb en vloed, mindere en iets betere perioden. Steeds opnieuw zoeken naar de balans.
Mij helpt het om daarin dan vooral te voelen wat ik per moment nodig heb om die kalmere fase weer te vinden, zodat het makkelijker is om mijn hoofd boven water te houden. En als de storm opsteekt, blijven ademen en mezelf voorhouden dat ook deze storm weer gaat liggen.
Chantal
Vrouw met ME 